AIRFRYER

Zaterdag trokken hele volksstammen uit de cultuur- en evenementensector ten strijde om hun stem te verheffen tegen onnavolgbaar en oneerlijk kabinetsbeleid. Er valt geen touw meer aan vast te knopen; laat staan een lintje dat door iemand van het Koningshuis vakkundig kan worden doorgeknipt. Gelukkig zat de parlementaire kroonprins Hugo zondag wel op zijn kont in de Kuip. Een week eerder stond hij nonchalant leunend tegen de schuifpui van een business-unit bij Willem-II. Ik sprong op van de bank en riep hard ‘Dat mag niet’ tegen het TV-scherm maar helaas; zo interactief is de TV ook nog niet. Zonder twijfel zal John de Mol daar snel iets aan doen. Diezelfde John die in de jaren negentig graag camera’s in de kleedkamer van onze profclubs wilde en daar in het heilige der heiligen de backstage-geheimen wilde ontsluiten voor een miljoenenpubliek. Onmogelijk. Inmiddels volgen vele clubs ‘Sunderland till I die’ en ging zelfs de grootste mopperkont Dick Advocaat akkoord. Maar nu het idee: beste John, kun je ook een versie maken van de geheimen van het Binnenhof? Hoe Kaag in pannen roert, Rutte na middernacht nog op de fiets stapt met onbekende bestemming en Jesse en Lilian samen uit de middelste bezemkast aan de linkervleugel komen?

(zet ondertussen de playlist bij deze blog aan: een kleine selectie van The Rolling Stones live – rust in vrede Charlie)

Jawel beste mensen, humor is het beste medicijn tegen chagrijn en zuur. En laten we wel zijn: we weten al eeuwen dat de wereld oneerlijk is. Dat geldt voor oorlog en vrede, economie en welzijn en ziekte. Op dat laatste vlak wil ik graag een pluim uitdelen aan Mark van Horik. Met de teams van Nirwana Lierop en No Guts No Glory organiseerde hij voor het tweede jaar op rij een bijzonder festival voor een muziekicoon die niet meer beter gaat worden. Dan zit je hart op de goede plek.
Mark is van alle markten thuis. Hij is handig met bands, frituurpannen en bruggen. Deze winter was hij tijdelijk covid-tester en duwde hij wattenstaafjes in je keel en neusgat. Zijn vrienden vroegen zich af hij er ook eerst een likje mayonaise aan deed. Ik moest lachen toen ik het las, maar het past wel bij het gezellige beeld van deze bourgondische Brabander. Daarbij waardeer ik zijn grote liefde voor de koers en ben ik jaloers op zijn persoonlijke band met renners als Froome en Dumoulin. Ik sluit niet uit dat deze mannen na hun carrière nog een pilske komen drinken op Nirwana Tuinfeest in Lierop. In Lierop, waar dit weekend drie dagen een podium staat met programma voor 750 bezoekers. Ik weet zeker dat er veel gelachen wordt en het zuur pas later komt, tegelijk met de kater.

Lachen is gezond. Ik merkte het zelf toen ik dit weekend een tussenstop hield in Baarn. Mijn goede vriend Remko stelde daar zijn achtertuin beschikbaar voor een mini-Lowlands, door hemzelf tot in de puntjes geregeld en verzorgd. Slechts toegankelijk voor de fine-fleur van zijn vrienden, waardoor de teller ruim onder de 60.000 bezoekers bleef steken. In zijn tuin had hij een professionele biertap geïnstalleerd in de press/guest-area, waar men uit glas kon drinken. Iets verderop was onder de boom een imposant plaskruis geplaatst, want als de tap eenmaal loopt, loopt die andere kraan ook. Later op de avond schijnt een andere gezamenlijke vriend nog een masterclass Mojito’s-maken ten beste te hebben gegeven, maar toen was ik reeds onderweg naar een volgende schnabbel. Jaja, als schrijver kun je tegenwoordig goed geld verdienen op kleinschalige tuinfeestjes. Korte stukken voorlezen uit eigen werk, dan wel een fris geschreven stukje-op-maat met hier en daar een scherpe pen. Gelukkig werd er in Baarn hard gelachen en luid geapplaudisseerd tijdens en na mijn voordracht. De grappen waren er ook naar, soms op het randje, of iets erover. Onder vrienden kan dat.

Ik was vergeten hoe het voelde, om vrij te zijn en ouderwets te kunnen ouwehoeren met vrienden. Kleedkamerhumor. Muziektips delen, oude koeien uit de bak met vergeten hits toveren, en ondertussen met een schuin oog naar de Vuelta kijken. Misschien is de lach van Fabio Jakobsen wel de meest stralende van allemaal en staat hij symbool hoe we tegenslag tegemoet moeten treden. Een jaar geleden lag zijn gezicht in delen in handen van Poolse doktoren en chirurgen en leek de Vuelta verder weg dan ooit. Laat staan het winnen van een massasprint. Hij flikt het, zoals ook zijn rivaal Groenewegen weer races kan winnen in de spurt. Topsportmentaliteit. Een voorbeeld voor jongeren met interesse in de fiets, zoals Martin Garrix, Maan of Ronnie Flex dat kunnen zijn voor jongeren met muzikale en artistieke talenten en ambities. Het zijn mooie voorbeelden van manieren waarop je je met talent en doorzettingsvermogen kunt onderscheiden en ontwikkelen. Toch lijken het druppels op de gloeiende plaat om cultuur hoog en duurzaam op de politieke agenda te krijgen. Maar gingen we ook niet pas en masse bewegen en sporten toen obesitas onze vijand werd? Wie definieert en unlocked de culturele obesitas bij de Haagsche beleidsmakers?

Tot die tijd zijn we afhankelijk van dat hart van Mark van Horik. In april was hij met The Streamers te gast in de Koninklijke paleistuin. Daar stal hij de harten van de prinsessen toen hij hen een schaal bittergarnituur uit zijn airfryer toeschoof, toen de Koning en Koningin even niet opletten en stonden te buurten met Frank Lammers. Misschien kunnen Mark en Frank nog eens een belletje doen naar het paleis. Ik denk dat die prinsessen wel weer zin hebben in een feestje met muziek en voor een paar extra bitterballen willen ze daarna vast Rutte wel even bellen om hem overtuigend en dwingend om te praten inzake de evenementen. De oplossing ligt in de airfryer*. Mooier wordt het niet: bruin fruit als oplossing voor de culturele obesitas.

*over de airfryer van Mark van Horik schreef ik al eerder in hoofdstuk vijf van mijn E-book: https://www.winnaarszonderzege.nl/

Auteur:
Wilfried Damman

Biografie:
Wilfried Damman is muziekondernemer, schrijver en sportliefhebber

foto auteur